Wenezuela po hiszpańsku oznacza Mała Wenecja. Amerigo Vespucci ujrzał na wybrzeżu jeziora Maracaibo kolonię indiańskich domków, ustawionych na palach. Wioska sprawiała wrażenie jakby była częścią Wenecji. Wenezuela jest tylko trzykrotnie większa od Polski. Stykają się ze sobą tu dwa przeciwne światy: tradycyjny i nowoczesny. Z żyznej nawadnianej przez górskie rzeki dolinach Kordyliery, bujnie rozrasta się roślinność tropikalna. Nie, co dalej na płaskiej wyżynnej pustyni rosną kaktusy, zadawalające się kamiennym podłożem, brakiem wody i suszą. Na pograniczu Gujany ciągnie się puszcza. Las splatany jest lianami, mroczny i podmokły. Sąsiaduje z nim step zupełnie pozbawiony drzew. Wenezuela zmienia się również podczas zmian pór roku. W czasie wenezuelskiego lata, rzeki wysychają, miasta i wsie cierpią uporczywy brak wody. W porze deszczowej spada tu ogromna ilość deszczu. Miliony litrów wody rozmywają drogi, niszczą pola i plony, powodzie niszczą domy i ustaje wszelka komunikacja zostaje przerwana. Występuje tu również, wiele narodowości wśród mieszkańców. Począwszy od kolorów skóry- biali, mulaci, murzyni, Indianie, Metysi, a nawet Azjaci. W miastach mieszkają Włosi, Szwajcarzy, Niemcy a w dżunglach Indianie: Motiloni, Wackowie i Gwajkeriowie.